Jean Eustache'ın yönettiği 1973 yapımı 'The Mother and the Whore' (La maman et la putain), sinema tarihinin en özgün ve dürüst aşk üçgeni filmlerinden biri olarak kabul edilir. Üç buçuk saatlik epik süresiyle izleyiciyi, 1968 Mayıs olayları sonrası Paris'inin bunalımlı entelektüel ortamına davet eder. Film, kendini beğenmiş, kitaplardan ve cafelerden beslenen Alexandre'un (Jean-Pierre Léaud) hayatına odaklanır. Onun, sakin ve anaç bir sevgili olan Marie (Bernadette Lafont) ile asi ve özgür ruhlu bir hemşire olan Veronika (Françoise Lebrun) arasında gidip gelen ilişkileri, yalnızca bir aşk üçgenini değil, bir neslin arayışını, hayal kırıklıklarını ve varoluşsal sancılarını yansıtır.

Oyunculuk performansları, özellikle Jean-Pierre Léaud'nun François Truffaut'nun Antoine Doinel'inden bu yana taşıdığı 'yeni dalga' mirasını karmaşık bir karakterde somutlaştırması, filmin belkemiğini oluşturur. Ancak, Françoise Lebrun'un Veronika'sı, unutulmaz bir monologla filmin en çarpıcı anlarına imza atar ve izleyici üzerinde derin bir etki bırakır. Eustache'ın yönetmenliği, doğal diyaloglara, uzun planlara ve minimal bir anlatıma dayanır; sanki karakterlerin hayatlarına tanıklık ediyormuş hissi verir.

'The Mother and the Whore', geleneksel bir hikaye anlatımı sunmaz; daha çok, bir dönemin ruh halini, ilişkilerin karmaşıklığını ve insanın yalnızlığını belgesel bir gerçeklikle yansıtan bir portredir. Fransız Yeni Dalgası'nın geç dönem başyapıtlarından sayılan bu film, aşkın, arzunun ve modern hayatın anlamını sorgulayan herkes için vazgeçilmez bir izlence sunar. Samimiyeti, cesur anlatımı ve derinlikli karakterleriyle, izleyiciyi uzun süre düşündürecek güçlü bir sinema deneyimi arayanlar için mutlaka izlenmesi gereken bir klasiktir.